مؤلف كتاب نهج البلاغه : ابو الحسن محمّد ابن ابى احمد ، حسين ابن موسى ابن محمّد ابن موسى ابن ابراهيم ابن موسى ابن جعفر ابن محمّد ابن علىّ ابن الحسين ابن على ابن ابى طالب ( عليهم السّلام ) معروف بسيّد رضىّ ( رضوان اللّه تعالى عليه ) است . پدر بزرگوارش ابو احمد ملقّب به الطّاهر ذى المناقب در دولت بنى العبّاس و بنى بويه جليل القدر و صاحب منزلت بود ، بهاء الدوّله او را الطّاهر الأوحدى خطاب ميكرد و در نزد او بالاترين مراتب و مقامات را حائز گشته ، زيرا همهء صفات پسنديده در او موجود بود ، در مدّت زندگانيش ( نود و هفت سال ) پنج مرتبه بر طالبيّين حكومت كرد . مادر سيّد رضىّ ( رحمهما اللّه ) فاطمه دختر حسين ابن حسن ابن علىّ ابن حسن ابن علىّ ابن عمر ابن علىّ ابن الحسين ابن علىّ ابن ابى طالب ( عليهم السّلام ) است ، جدّ مادرش ابو محمّد حسن ابن علىّ ابن حسن به النّاصر للحقّ ملقّب گشت ، عالم و اديب و شاعر و زاهد و شيخ طالبيّين بود ، براى او جنگهاى بزرگ با سامانيان پيش آمد ، وفاتش به سال سيصد و چهار در طبرستان و مدّت زندگانيش هفتاد و نه سال بود . بهاء الدوّله ابو نصر ابن بويه بسيّد رضى كه از پدر و مادر بزرگ زاده بود رضىّ ذى الحسبين لقب داد و او را الشَّريف الأجلّ خطاب ميكرد ، در سال سيصد و پنجاه و نه در بغداد به دنيا آمد و در بامداد يكشنبه ششم محرّم الحرام سال چهار صد و شش دنيا را بدرود گفت و بتشييع جنازه و نماز او جميع اعيان و اشراف و قضات حاضر شدند و با تجليل و احترام بسيار فخر الملك وزير بهاء الدوّله بر او نماز خوانده در بغداد در محلهّء كرخ در خانهء خودش دفن نمودند ، چنان كه عقيدهء بسيارى از مؤلّفين و نويسندگان مى باشد ، و ممكن است جنازهء او را در اوّل امر در خانه‌اش امانت سپرده پس از آن انتقال داده باشند بمشهد كاظمين ( عليهما السّلام ) جائى كه الان مشهور بقبر سيّد مرتضى و سيّد رضى است . سيّد رضى ، مردى عالم و فاضل و شاعر و از نجباى سادات عراق و اشعر شعراى طالبيّين بود ، در زمان حيات پدرش مقام و منزلت او به آن جناب واگزار شد در حالتى كه بيست و يك سال بيشتر نداشت ، ده ساله بود كه به سرودن شعر شروع كرد و پس از سى امين سال زندگانى